Robert-Burns

ROBERT BURNS – РОБЕРТ БЕРНС

ROBERT BURNS

Robert Burns, Scotland’s national poet, was born on January 25, 1759 in Scotland. His father, William Burns, was a poor farmer. There were seven children in the family, and Robert was the eldest. His father knew the value of a good education, and he tried to give his children the best education he could afford. Robert was sent to school at the age of six, but as his father could not pay for the two sons, Robert and his brother Gilbert attended school in turn. When not at school, the boys helped their father with his work in the fields. But soon the teacher left, and so Burns’s father invited a young school teacher to teach the boys. When the teacher left, the poet’s father taught the children himself. Reading and writing, arithmetic, English grammar, history, literature, French and Latin – that was Robert Burns’s education.
Robert’s mother knew many Scottish songs and ballads and often sang them to her son in his childhood. His mother’s friend Betty told Robert many fantastic tales about devils, fairies and witches. Burns’s mother died in 1820. She lived long and enjoyed the fame of her poet son.
Robert Burns became fond of reading. He read whatever he could lay nis hands on. His favourite writers were Shakespeare, Smolett, Robert Fergusson, a talented Scottish poet (1750-1774). Fergusson’s tragic fate deeply touched Burns. Burns devoted many verses to Fergusson.
Robert Burns began to write poetry when he was fifteen. He composed verses to the melodies of old folk-songs, which he had admired from his early childhood. He sang of the woods, fields and wonderful valleys of his native land. Burns published some of his poems in 1786. Their success was complete. And Robert Burns became well known and popular. When Burns came to Edinburgh, the capital of Scotland, a new and enlarged edition of his poems was published. But soon Edinburgh society grew tired of him and forgot about the poet.
Robert Burns left Edinburgh and returned to his native village with money enough to buy a farm and marry Jean Armour. Burns devoted to Jean many beautiful poems, such as “I love my Jean”, “Bonnie Jean” and many others.
Robert Burns’s poems were very popular, he always remained poor. He worked hard and destroyed his health. He died in poverty at the age of thirty – seven in 1796. The poetry and songs of Robert Burns are famous all over the world. Robert Burns’s poems and verses inspired Beethoven, Schumann, Mendelssohn and other composers who wrote music to them.
Burns is a democratic poet. His sympathy was with the poor. That is why his funeral was attended by a crowd of ten thousand. They were the common Scottish people whom he had loved and for whom he had written his poems and songs.
The most popular poems of Robert Burns are “The Tree of Liberty“, “My Heart’s in the Highlands“, “A Red, Red Rose” and many others.

  1. When was Robert Burns born?
  2. How many children were there in their family?
  3. What did Robert’s father try to give his children?
  4. Who knew many Scottish songs and ballads?
  5. What did his mother’s friend Betty tell Robert?
  6. When did Robert begin to write poetry?
  7. What did Robert Burns publish in 1786?
  8. Why did Robert Burns return to his native village?
  9. Who was Robert Burns’s funeral attended by?
  10. Whom did Robert Burns’s poems and verses inspire?

value – арзиш, баҳо, қимат
to afford – ба худ раво дидан, гузашт кардан, розӣ (таслим) шудан
devil – иблис, шайтон, дев, ҷин
fairy – парӣ, соҳира
witch – ҷодугарзан, албастӣ, зани шаттоҳ, зани шарир
to enjoy – лаззат бурдан, ҳузур (ҳаловат) кардан, айшу ишрат кардан
to lay – мондан, гузоштан, ниҳодан
to devote – бахшидан
to admire – ба шавқ овардан, дил рабудан, мафтун кардан
to compose – навиштан, таълиф  намудан, эҷод кардан
valley – водӣ
to grow tired of… – аз чизе монда (хаста) шудан ё безор шудан
to destroy – вайрон (хароб) кардан, нобуд (нест) кардан
to inspire – илҳом бахшидан
funeral – дафн, ҷаноза, маросими дафн (ҷаноза), маросими ба хок супурдан
poverty – камбағалӣ, муҳтоҷӣ, қашшоқӣ, бенавоӣ, фақирӣ

РОБЕРТ БЕРНС

Роберт Бернс – шоири хадқии шотландӣ буда, санаи 25 январи 1759 дар Шотландия таваллуд шудааст. Падараш Вилям Бернс деҳқони камбизоат буд. Дар оилаи онҳо 7 фарзанд буда, Роберт фарзанди калонӣ аст. Падараш мехост, ки ӯ соҳиби маълумот гардад, бинобар ин кӯшиш мекард, то ки ба фарзандонаш маълумот диҳад ва то тавонист онҳоро соҳибмаълумот гардонад. Робертро дар синни 6-солагӣ ба мактаб супорид ва Роберт ва бародараш Гилберт бонавбат ба мактаб мерафтанд, зеро падар онҳоро сармоягузорӣ карда наметавонист. Вақте ки бародарон ба мактаб намерафтанд, дар саҳро ба падар кӯмак мекарданд. Аммо омӯзгор аз мактаб рафт ва бинобар ин падари Роберт омӯзгори ҷавонро барои таълими фарзандонаш даъват намуд. Ҳангоме ки ин омӯзгор низ рафт, падар фарзандонро худ таълим медод. Роберт Бернс фанҳои хондан, навиштан, арифметика, грамматикаи англисӣ, таърих, адабиёт, забонҳои лотинӣ ва фаронсавиро омӯхтааст.
Модари Роберт тарона ва балладаҳои зиёди шотландиро азёд медонист ва зуд-зуд ба фарзандаш дар овони кӯдакӣ мехонд. Дугонаи модараш Бетти ба Роберт қиссаҳои таърихии афсонавӣ дар бораи ҷину парӣ ва ҷодургарзанон нақл мекард.  Модари Бернс дар соли 1820 вафот намуд. Модараш умри бобаракот дид ва аз мадҳу ситоиши фарзанди шоираш комёб гардид.
Роберт Бернс хондани китобро дӯст медошт. Ӯ ҳар қитоберо, ки дастрас менамуд, ҳатман мутолиа мекард. Нависандагони дӯстдоштаи ӯ Шекспир, Смоллетт ва шоири соҳибистеъдоди шотландӣ Роберт Фергюссон – (1750-1774) буданд. Роберт Бернсро аз тақдири фоҷиавии Фергюссон хеле муассир гашт. Бернс абёти бешумори хешро ба Фергюссон бахшидааст.
Роберт Бернс ҳанӯз аз синни 15-солагӣ шеър эҷод мекард. Ӯ шеър перомуни таронаҳои халқии қадима эҷод намудааст, ки аз овони кӯдакӣ майлу рағбат дошт. Ӯ дар ашъори худ рӯбоҳ, саҳро ва водии зебоманзари ватани хешро мадҳу ситоиш намудааст. Бернс дар соли 1786 баъзе аз ашъори худро интишор намуд. Ашъори ӯ ба хубӣ писанди мардум гардид ва Роберт миёни мардум шинохта гардид. Ҳангоме ки ӯ ба Эдинбург – пойтахти Шотландия меояд, абёти тозаи иловагии ӯ ба табъ мерасад. Аммо дере нагузашта, Роберт мардуми Эдинбургро дилгир мекунад ва дар натиҷа шоирро фаромӯш мекунанд.
Роберт Бернс Эдинбургро тарк кард ва ба деҳаи худ баргашт. Ӯ барои харидани ферма ва бо Ҷин Армор оила барпо намудан, сормояи кофӣ дошт. Роберт Бернс ба ҳамсараш Ҷин абёти бешумореро бахшидааст, аз ҷумла «Ман Ҷинро дуст медорам», «Ҷини соҳибҷамол» ва амсоли ин.
Чунончи ашъори Бернс оммавӣ буд, аммо ӯ камбизоат буд. Ӯ он қадар меҳнат кард, ки дар натиҷа саломатиашро аз даст дод. Ӯ дар синни 37-солагӣ дар соли 1796 қашоққона аз олам даргузашт. Осори назмиву сурудҳои Роберт Бернс дар тамоми олам шинохта шудааст. Шеъру таълифоти назмии Бернс Бетховен, Шуман, Мендолсон ва бастакорони дигарро ба худ ҷалб намудааст, ки эшон ба он мусиқа навиштаанд.
Бернс шоири халқдӯст мебошад. Зеро, таваҷҷӯҳи ӯ ба сӯи камбағалон равона буд. Бинобар ин, дар маросими дафни Бернс даҳҳо ҳазор мардум ҷамъ омаданд. Ин буд мардуми оддии Шотландия, ки ӯ дӯсташ медошт ва барояш шеъру сурудҳо эҷод намуд.
Шеърҳои машҳури Роберт Бернс «Дарахти озодӣ», «Қалби ман дар қуллаҳои кӯҳ», «Садбарги суп-сурх» ва монанди ин.

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.